Znane są szczegóły kwietniowego wypadku szybowca, który spadł tuż obok lotniska

Do mrożącego krew w żyłach zdarzenia doszło 22 kwietnia 2026 roku na lotnisku w Bielsku-Białej (EPBA). Sprzyjająca pogoda i rozwijająca się termika zachęcały do lotów. Rutynowy start szybowca Ventus-C za samolotem holującym szybko jednak przerodził się w walkę o przetrwanie. Jak ustaliła PKBWL, tuż po oderwaniu się od ziemi, w szybowcu samoczynnie w pełni wysunęły się hamulce aerodynamiczne. Przyczyną był błąd pilota, który podczas przeglądu przedstartowego zapomniał ich zablokować. W takiej konfiguracji, stawiający ogromny opór szybowiec, uniemożliwił całemu zespołowi wznoszenie się.

Bohater w samolocie holującym

Zespół przeleciał tuż nad ogrodzeniem lotniska na minimalnej wysokości. Sytuacja była krytyczna. Standardową procedurą w obliczu braku możliwości wznoszenia byłoby natychmiastowe wyczepienie szybowca przez pilota samolotu. Wiedział on jednak, że zrzucenie liny w tym momencie oznaczałoby dla pilota szybowca konieczność lądowania wprost na gęsto zabudowanym osiedlu mieszkaniowym, co niemal na pewno zakończyłoby się katastrofą.

Instruktor pilotujący samolot holujący (ultralekki WT-9 Dynamic) wykazał się ogromnym doświadczeniem i przytomnością umysłu. Zamiast od razu ratować wyłącznie siebie, rozpoczął płaski zakręt na znikomej wysokości w stronę pobliskich gór, by skierować szybowiec nad niezabudowane pola i nieużytki. Przez cały czas bezskutecznie próbował wezwać przez radio pilota szybowca do zamknięcia hamulców - ten jednak nie słyszał komunikatów z powodu zbyt cicho ustawionej radiostacji w swojej kabinie.

Zderzenie i cudowne ocalenie

Pilot szybowca, zdezorientowany brakiem prędkości i przekonany, że to samolot holujący uległ awarii, doświadczył zjawiska tzw. "myślenia tunelowego". Skupił się wyłącznie na utrzymaniu za samolotem, nie zauważając otwartych hamulców na swoich skrzydłach. W końcu, na wysokości zaledwie około 50 metrów, uznając dalszy lot za niemożliwy, sam wyczepił linę.

Lądowanie awaryjne nastąpiło na zaoranym polu obsianym oziminą. Po zaledwie 25 metrach dobiegu szybowiec z impetem uderzył w drzewa, metalowe ogrodzenie posesji i skarpę. Zderzenie było na tyle silne, że konstrukcja maszyny - głównie skrzydła - uległa zniszczeniu, przejmując jednak na siebie energię uderzenia. Dzięki temu kabina pozostała w dużej mierze nienaruszona, a zapięte pasy uratowały życie pilota. Mężczyzna opuścił wrak o własnych siłach, jednak później w szpitalu zdiagnozowano u niego uszkodzenie kręgu lędźwiowego.

Wnioski po wypadku

Raport PKBWL nie pozostawia złudzeń: to ciąg ludzkich błędów - niedokładne przygotowanie do lotu, utrata świadomości sytuacyjnej oraz brak bieżącego treningu (był to dopiero drugi lot tego pilota w sezonie) doprowadziły do wypadku. Komisja jednoznacznie pochwaliła jednak instruktora w samolocie holującym, podkreślając, że jego heroiczna postawa i zachowanie "zimnej krwi" uchroniły przed tragedią w terenie zabudowanym.

Z pełnym 15-stronicowym raportem PKWBL można zapoznać się tutaj.